การเดินทางครั้งใหม่ กับเส้นทางสายเดิม “เชียงคาน”

การเดินทางครั้งใหม่กับเส้นทางสายเดิมที่คุ้นเคย ภูเรือ-เชียงคาน เราเดินทางในช่วงปลายหนาวกับเพื่อนๆที่ตอบรับการเดินทางครั้งนี้แบบล้นหลาม แต่ทริปก็ผ่านไปได้ด้วยดี แม้จะเจอคนขับรถตู้ที่ใจไม่ถึงบ้าง แต่สัญญาว่าคราวหน้าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก
 กลุ่มแรกถึงภูเรือในเวลา เช้าตรู่เวลาประมาณ 3.00 น. พวกเข้าดำเนินกิจกรรมกันบนภูเรือ 1 วัน 1 คืนเต็มๆ ได้ข่าวว่า อากาศหนาวมาก จนกระทั้ง อีก 1 คณะ ตามไปถึงในวันที่ 8 กพ.เช้าตรู่เช่นกัน

  เราเดินถือไฟฉายขึ้นยอดภูเรือ ในขณะ ที่บางคนเลือกที่จะนั่งรถโดยสารมากกว่า แสงไฟฉายสองกระบอกส่องนำทางเรา 11 คน เดินขึ้นถึงยอดภูเรืออย่างปลอดภัย อากาศเย็นพอสมควรในตอนนั้น  นักท่องเที่ยวมากมาย ที่รอชมแสงแรกของเข้าวันนั้น อย่างล้นหลาม ดีในแง่ที่ อย่างน้อยคนไทยก็ยังคงออกท่องเที่ยวเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจกัน ช่วยได้บ้างไม่มากก็น้อย

 เรานั่งรอพระอาทิตย์อยู่ พักใหญ่ ตามที่ เจ้าหน้าที่อุทยานฯบอกว่า วันนี้คุณพระอาทิตย์จะมาตามนัด 06.50 น. จะเผยโฉมหน้าให้เราได้เห็นกันแน่นอน  แสงสีส้มๆ เริ่มระบายขอบฟ้าสีเข้มของยามราตรีทีละน้อยๆ ดวงดาวที่สุกสว่างจากตอนที่เราเห็นเมื่อตอนเดินตามแสงไฟฉายมา เริ่มหายไปทีละดวงๆ

    

ยามเช้า และยามค่ำ ที่เชียงคาน

 เมฆยังคงปกคลุมท้องฟ้าหนา แต่ฟ้าก็เริ่มสว่างทีละนิด  จนเวลาล่วงเลย คุณพระอาทิตย์ก็ยังไม่ปรากฎให้เห็นหน้าตา ว่าวันนี้ เค้าสดใสเพียงใด  ทะเลหมอกไม่มีมากมายนัก แต่ก็ไม่ได้ทำให้ถึงกับผิดหวังซะทีเดียว

เมื่อคุณพระอาทิตย์ไม่มาตามนัด เราก็ไม่รอ เดินลงจากภูเรือด้วยเส้นทางสายเดิม กลับสู่ ลาดจอดรถ 
 เดินถ่ายรูปไปหยอกล้อกันไปเรื่อยเปื่อย จนหันไปมองทีท้องฟ้าอีกที คุณพระอาทิตย์ดวงโตสีส้มเหมือนไข่แดงของไข่เค็ม เผยโฉมให้เห็นแล้ว เหมือนกับส่งสายตามาบอกกับฉันว่า “ขอโทษที่ทำให้รอนาน”

เราต่อรถสองแถวไปที่จุดกางเต็นท์เพื่อไปปลุกเพื่อนของเราที่ล่วงหน้ามาถึง ให้เก็บข้าวของ เพื่อจะไปเชียงคานกันต่อ  ฉันได้ยินเสียงตามสายของเจ้าหน้าที่อุทยานฯ พูดมาเป็นระยะ เหมือนกับฟังเดี๋ยวไมโครโฟนของโน๊ต อุดม ยังไงยังงั้นเลย เรียกเสียงฮาได้ ทุกประโยคที่พูดจบ ได้ยินเสียงแล้วอยากเห็นหน้า แต่พี่เค้าบอกว่า อย่ามาเข้าใกล้ จนท. เพราะไม่ได้อาบน้ำมา สามเดือนแล้ว !  ฉันเลยขอฟังอย่างห่างๆดีกว่า

  

ภูทอก  เชียงคาน

 ใครที่ไปค้างแรมที่ภูเรือ อย่าลืมสนใจฟังในสิ่งที่พี่เค้าพูดน่ะ รับรองได้ไม่หัวเราะ พี่เค้าไม่คิดค่ากางเต็นท์ด้วยเอ้า 
 ครบคณะทุกคนพร้อมเพรียง เราออกเดินทางสู่เชียงคาน จุดหมายที่สอง ทำไมต้องเชียงคาน เชียงคานมีอะไร ฉันอาจตอบได้เพียงว่า ที่เรามาเชียงคาน เพราะเชียงคานไม่มีอะไร นั่นเอง  เมืองเล็กๆ ในจังหวัดเลย แต่น้ำใจของผู้คนล้นเหลือ ไม่แพ้รอยยิ้ม

 ข่าวแรกเมื่อถึงเชียงคาน พิชชี่กับน้องเจ รถมอเตอร์ไซค์ล้ม ได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย เราก็พาเพื่อนๆส่วนหนึ่งไปเยี่ยมกันที่ โรงพยาบาลเชียงคาน เห็นพิชชี่แล้วทำให้คิดถึงตัวเองที่ครั้งไปปาย แล้วต้องไปนอน ที่ รพ.ปาย เสียค่าใช้จ่ายคืนละ 800 บาท ในขณะที่เรานอนเกสเฮ้าท์ในปายคืนละ 200 บาท เฮ้อ......!
 

เพื่อนเราเจ้าของร้าน ไอเดีย ดีดี เป็นคนติดต่อที่พักให้ทั้งหมด เรานอนบ้านของเจ้าของร้าน นิยมไทย เค้ายกให้เราครองทั้งหลังเลยก็ว่าได้ คิดค่าพักพิง คนละ 100 บาท มีเครื่องทำน้ำอุ่นให้สบายๆตอนอาบน้ำด้วยค่ะที่นอน ผ้านวมหมอน ขนมาให้เต็มอัตราศึก นอนกันอุ่นสบายดี

   

โดดที่ภูทอก   &  ไอเดีย ดีดี

 อ้นกับกุ้งเจ้าของร้านไอเดียดีดี ก็รับรองพวกเราเต็มที่ เพื่อนหลายคนอุดหนุนสินค้าในร้านเจ้าของร้านเก็บเงินกันเกือบไม่ทัน อีกทั้งนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่น ที่แวะกันเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย  คึกคักมากมาย

 แล้วเราก็ได้ยินข่าวว่า เพื่อนเราอีกกลุ่มซึ่งกำลังไปบ้านไร่ตับเต่ากันนั้น ประสบอุบัติเหตุ แถวมวกเหล็ก ในใจได้แต่คิดออกมาดังๆว่า “เห้ย!! เกิดอะไรขึ้น”  หลายคนตามข่าว หลายคนโทรมารายงานข่าว เราก็ได้แต่ภาวนาว่า เพื่อนเราไม่เป็นอะไรมาก นั่นคือทีแรกที่เราได้ยินมาแบบนั้น

 เวลาล่วงเลยไป ค่อนบ่าย อีกสายโทรศัพท์โทรมาอีกครั้งว่า มีคนเจ็บหนัก น่าเป็นห่วง เราแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินมา เช็คข่าวกันให้วุ่น นาทีนั้น ไม่เป็นอันไปเดินเที่ยวกันแล้ว นั่งจับกลุ่ม ในร้านไอเดีย  ข่าวก็มาเป็นระยะ  จนสุดท้ายว่า เพื่อนๆ ย้ายเข้ามารักษาตัวที่ โรงพยาบาลกรุงเทพแล้ว เราจึงโล่งใจไปได้ในระดับหนึ่ง

 หลายคนแยกย้ายเดินเก็บภาพเมืองเชียงคาน หลายคนเดินหาขนมกิน หลายคนยังนั่งจับกลุ่มเขียนโปสการ์ด  แลกกันเขียนกันสนุกสนาน ร้านไอเดีย คึกคักน่าดู

 น้ำใจของชาวเชียงคานยังมีล้นเหมือนเดิม คอยถามไถ่ ถึงสิ่งที่ขาด มีน้ำใจในการช่วยเหลือ กลัวพวกเราจะอด ก็เป็นตัวตั้งในการสั่งเครื่องดื่ม และอาหารมาให้ ขอบคุณพี่ร้านน้ำแข็งใสด้วยค่ะ

   

ไอเดีย ดีดี

 มื้อค่ำ ที่ร้านอาหารหลวงพระบาง ข้างร้านไอเดีย เราไปฝากท้องตั้งแต่บ่ายที่ถึง และฝากจนถึงมื้อเย็น อาหารอร่อยมาก ลูกชายก็หล่อ อันนี้ไม่ได้บอกคนเดียวหลายคนพูดๆกันมาค่ะ

 การบริการอาจจะช้าไปบ้าง เพราะอาจไม่ได้รับลูกค้า ทีละ หลายสิบคนแบบนี้บ่อยๆ อภัยกันได้ค่ะ ทั้งคนเสริฟ คนล้างจาน ล้วนเป็นรุ่นใหญ่ รุ่นคุณลุงคุณตา คุณยายทั้งนั้น อะไรที่เราช่วยยกได้ เราก็ช่วยกัน บางทียังเผลอหยอกกับคุณลุงว่า “หนูไม่มีเงินจ่าย ช่วยล้างจานได้ไหมค่ะ อิอิ”  มื้อนี้อาหารแปลกๆ หลายอย่างที่ไม่เคยกิน จำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อ แต่อร่อยมากมายนัก   ต้องลองแวะไปชิมเองนะ และ ร้านนี้ซาลาเปา ก็อร่อยค่ะ เคยฝากท้องไว้ ตอนที่มาเชียงคานครั้งแรก   บวกกับต้มยำปลาแม่น้ำโขงที่ เจ้าของร้านไอเดีย ดีดี จัดมาให้เราหม้อใหญ่ แต่ฝฉันไม่ได้กินเพราะไม่ชอบกินปลาค่ะ ไม่ว่ากัน

 เช้าวันจันทร์ที่ 9 กพ.เป็นวันมาฆบูชา เราตกลงกันว่า จะตื่นแต่เช้ามาใส่บาตร ให้เพื่อนเรา เผื่อผลบุญที่เราร่วมกันทำจะช่วยให้เพื่อนเรา อาการดีขึ้น  การใส่บาตรของชาวบ้านในเชียงคาน จะใส่บาตรด้วย ข้าวเหนียว นั่งกับเสื่อบนพื้นถนน คุณตาคุณยาย ก็นั่งบนเก้าอี้ เป็นภาพที่เห็นแล้ว อิ่มใจยิ่งนัก ใครได้มาเชียงคานอย่าลืมตื่นแต่เช้า ซื้อข้าวเหนียวมาใส่บาตรกันนะค่ะ พระท่านเดินบิณฑบาตร ทุกเช้าค่ะ

    

ฉัน & ลูกเชอรี่

 ใส่บาตรเสร็จ เราก็ต้อนเพื่อนๆ ขึ้นภูทอก ไปดูทะเลหมอกกัน เส้นทางไม่ซับซ้อนไม่ลำบาก แต่ลาดชัน ภูไม่สูงนัก แต่สวยได้ใจพวกเรามาก กดชัตเตอร์กันเพลิน อากาศสุดแสนจะสบาย พูดคุยกันในช่วงเวลาหนึ่ง ก็เดินทางลงมาจากภู แล้วแวะไปฝากท้องที่ ร้านข้าวปุ้นน้ำแจ่ว อาหารแนะนำ ของเชียงคาน ตั้งอยู่ที่ เชียงคาน ซอย 14  ขายตั้งแต่เช้าจนถึงช่วงสายๆ ไม่เคยกินที่ไหนมาก่อน เรากินที่นี่ที่แรกค่ะ กับปริศนา กระปุก กะปิ บนโต๊ะ เอาไว้ทำอะไร?? ต้องไปหาคำตอบกันเอาเอง

 อิ่มท้อง บ้างก็เดินแยกย้ายกันกลับด้วยลำแข้งตัวเอง แวะถ่ายรูปวัด หรือด้วยจุดประสงค์ในการย่อยอาหารเช้าก็ตามที เราก็มารวมกันที่ร้านไอเดีย ดีดี อีกเช่นเคย

 ทั้งซื้อของ ทั้งช่วยขายของ หรือแม้กระทั้งเอาของมาฝากเพื่อนขาย ทั้งคนซื้อคนขายยิ้มแย้มกันถ้วนหน้า เสื้อและโปสการ์ดน่าจะเป็นอะไรที่ขายดีที่สุด อาหารอีกชนิดที่แนะนำ แหนมห่อใบตองอร่อยแบบไม่ต้องสืบ สนใจสอบถามได้ที่ไอเดีย ดีดีได้เลยค่ะ

   

ดินสอสี & เพื่อน ๆ

 มีคุณแม่กับคุณลูกคู่หนึ่ง มาสอบถามสร้อยข้อมื่อที่ฉันถัก  น้องผู้ชาย อายุไม่น่าเกิน 15 ปี ถามฉันว่า “พวกพี่เป็นเด็กศิลปากร ป่าวครับ”  ฉันตอบไปว่าไม่ค่ะ ดูเหมือนหน้าน้องผิดหวังนิดๆ กับคำตอบ

 การเดินทางครั้งนี้มีเพื่อนใหม่ร่วมทางมากมาย ความสุขอาจจะลดลงไปบ้างเพราะด้วยความเป็นห่วงเพื่อนๆที่อยู่อีกทางก็ได้  
 ทริปนี้เราได้เพื่อนใหม่ น้องใหม่ หลายคน  และหลายคนบอกว่า นี่เป็นทริปแรกและคงไม่เป็นทริปสุดท้าย แน่นอน 
 การเดินทางสิ้นสุดลงที่จุดเริ่มต้นของทริป ปั้มคาร์เท็กซ์ หน้า ม.เกษตรศาสตร์ ในเวลา 4 ทุ่มกว่าๆ ต่างคนต่างแยกย้าย และเอ่ยคำอำลาว่า “เจอกันใหม่ทริปหน้า” .....

 

เชอรี่ ณ ชมไทย

http://sleepouthome.multiply.com 

รวมภาพเกี่ยวกับเชียงคาน<<

ข้อมูลการท่องเที่ยว เชียงคาน <<

ร้านไอเดียดีดี<<